Bardzo często zdarzają się sytuacje, w których nawet największe przedsiębiorstwa nie mają pieniędzy na różnego rodzaju inwestycje, bądź nie chcą mrozić w nich środków. Oczywiście moment taki nie jest uliczką bez wyjścia. Pojawia się bowiem spore pole popisu dla sektora bankowego. Najczęstszym remedium na taką sytuację okazuje się leasing.

Leasing jest umową między bankiem a firmą. Ta zakłada oddanie leasingobiorcy pewnego przedmiotu w użytkowanie. To nie trwać będzie jednak w nieskończoność, a jego czas jest ściśle określony. Co więcej, wspaniałomyślność banku musi zostać nagrodzona. W tym celu przedsiębiorstwo zobowiązuje się do płacenia comiesięcznych rat. Przedmiotem może być nie tylko pojazd, ale także maszyny oraz nieruchomości. Leasing na tym jednak się nie kończy. Każda z instytucji finansowych wyróżnia dwa jego rodzaje. Pierwszym jest leasing operacyjny, a drugim finansowy. Skupmy się na tym ostatnim pojęciu.

W przypadku umowy leasingu finansowego przedmiot wliczany jest do składników majątkowych leasingobiorcy. Ze względu na ten fakt, właśnie na jego barkach spoczywa ponoszenie kosztów związanych z amortyzacją. Oczywiście nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Dzięki temu bowiem wydatki na amortyzację spokojnie można wpisać w koszt uzyskania przychodu. Do odliczenia nadaje się również odsetkowa część comiesięcznej raty.

Jeżeli chodzi o podatek VAT, to leasingobiorca jest zobowiązany do wpłacenia pełnej kwoty jednorazowo. Na ogół przyjętym terminem jest dodanie odpowiedniej sumy pieniędzy do pierwszej raty leasingowej po odebraniu przedmiotu. Oczywiście także i w tym przypadku pokazuje się pole popisu dla działu księgowości. Wprawnie rozliczając firmę można się bowiem starać o częściowy jego zwrot.

W przypadku leasingu finansowego nie funkcjonuje pojęcie wykupu. Nie znajduje ono swojego miejsca z bardzo prostej przyczyny. Przedmiot formalnie wpisany jest w skład majątku leasingobiorcy, ten zatem jeżeli tylko spłaci wszystkie raty, nie będzie musiał przejmować się odkupieniem go.